قلبی دارم به بزرگی افکار تو

تو...

در این لحظه که اشک می ریزم

به گمانم تو درد میکشی

دلی زخمی

بدنی شکسته

اما تو هنوز شکست ناپذیری

هر روز برایت دعا میکنم

با یک غمی دوستت دارم

و عکست را فقط نگاه نمی کنم...

صدایت را فقط گوش نمی کنم...

زندگینامه ات را فقط نمی خوانم...

... می بلعم!

تمام این عکسها و کاغذها را می بینم و می خوانم

تا شاید ذره ای از بوی تو را حس کنم

شاید تو را میان این خطهای کج و قوس دار

پیدا کنم!

کاش تو هم مرا

آنچنان که من تو را

می جویم

می جوییدی...

و شاید بهتر می توانستی تحمل کنی

آنچه را که من حتی نمیتوانم تصور کنم

و تفکر به ذره ای از آن

گونه هایم را تر میکند

تو چه زجری می کشی...

و من فقط می توانم هر روز برایت دعا کنم!

من در اتاق تنهاییم

زنده بگور را زمزمه می کردم

و با یاد تجربه مسخ روزمرگی را دوره می کردم

اتاق تنهایی

دردهای کهنه را به یادم می انداخت

اتاق تنهایی

هر شب برایم بوی کافور را در خود تجزیه می کرد

بوی نعش مدفون شده ای که در میان شب لجن گرفته آرام گرفته بود.

بوی کافور آنقدر به مشامم نزدیک بود

که من هر شب گور کنی که گورم را می کند در خواب می دیدم .

اتاق تنهایی

فارغ از هر گونه ارتباط با دنیای آدمکان بود

آنجا که از تبدیل واژه صداقت به کثافت دلالی می کردند

آنجا که کلمات به آسانی متهم می کردند

آنجا که رجاله ها حکومت می کردند

من در اتاق تنهاییم

به این باور رسیده بودم

( اینجا برای زنده شدن باید مرد.)

در اتاق تنهایی

به دنبال تابوت گمشده ام می گشتم

تا شاید در زیر انبوه ترانه های اندوه گمشده ام را باز یابم.

من در اتاق تنهاییم

تنها نشسته بودم

و اصلا یادم نبود که زندگی در کنار من است

زندگی با آن نگاه کینه آمیزش برایم می خواند :

فردایی دوباره ...

فردا...فردا...

شب بود

و سکوت اتاقم آنقدر به من نیش می زد

که اززهر نیش آن به جنون رسیده بودم.

                                          ش

                                                                               ق

عقبترها... او از آنجا می آید
                                          

                              شکسته های حس من- گیجی کلماتم

                                                                        

                                                                                 قلبهایمان کجا؟

- قاصدکی آمده از خاطراتی دور

              من در آینهء احساسش جا مانده ام- کجا؟

                                                         آنجا- پشت مقداری نثر:
                                          

                                          شکسته!

آرام میبارد باران

...ببار بر من ای باران

قطره های باران بر صورتم می خورند

من چترم را میبندم و کنار میگذارم و خودم را به باران میسپارم

باران با قطره هایش چهره ام را نوازش میکند

بر لبانم مینشیند

چشمانم را میبندم

صورتم را بوسه باران میکند

بر گردنم میلغزد و روی شانه هایم مکثی میکند

مرا از عشق خیس کن باران

از شهوت لبریز کن باران

...قطره های باران به آرامی از شانه هایم پایین می روند

...

باران روی تمام بدنم نشسته است

باران شدید می شود

لباس بر اعضای بدنم می چسبد

...مثل زندانی که برای بوییدن آزادی صورت خود را به میله های

زندان می چسباند، بدنم خود را به لباسها می چسباند

...

یک رعد

...و ناگهان باران بند میاید

...و احساس آرامش مطلق